سر و دست و پا

داستان:

پلاک 56

وقتی گفتن آغاز گرفت  قصه شروع شد

(ما) با هم بودند یا لااقل به زعم( من)با هم بودند

وقتی دل (من )می لرزید همه روزها چند شنبه بود.

نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم مرداد 1390ساعت 4:20 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ممنوع های خیابان

ممنوع های خیابان

 

 

خالی ام

از روز هایی که ستاره بودم

وخورشید کنارم سوسو می زد

 

 

دست آسمان را می گیرم

حس تر نصیبم نمی شود

 

دستهای تو بارانی بود

 

 

بیدار که می شوم

ممنوع های خیابانتان برایم دست تکان می دهند

 

در خواب عاشق ترم

 

وقتی ادکلنone man show پیرهنت

فضای لیمبیک خیابان را هم دچار می کند

 

 

وقت رفتنم

 

رد پاهایم را با هاشورهای پیاده رو

در بند کن

 

ومچ دستهایم را با همین میدان

دور بزن

 

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم مرداد 1390ساعت 1:56 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ممنوع

بیدار که میشوم

ممنوع های خیابانتان برایم دست تکان می دهند

 

در خواب عاشق ترم

نوشته شده در پنجشنبه بیستم مرداد 1390ساعت 11:11 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

خواب

 

بوی کرکس می دهد تنم

گلویم را بچسب که افق ها شبیخون زده اند پوستش را

 

به دماغم می زنند این ظهر های خواب کثیف

بروم

 بروم

که تمام این شهر پشت سرم

حرف شود........

 

حدیث...

 به دیوارم می کوبد

ریش های عصبی پدر

مرگ مدرن مادر بزرگ

 

 

جسورتر می شوم

دلم تن پوشت را می خواهد

_هیچ از من نخواه

این قفس بوی شیر می دهد

لب بجنبانی

گلو پر داده ای

 

 

تمام خواب های من سوراخند

که پرتم به چشم دره های اقیا نوسی ات

نوشته شده در سه شنبه هجدهم مرداد 1390ساعت 3:21 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

داستان:

پلاک 56

وقتی گفتن آغاز گرفت  قصه شروع شد

(ما) با هم بودند یا لااقل به زعم( من)با هم بودند

وقتی دل (من )می لرزید همه روزها چند شنبه بود.

وهرشب ماه به زانوی (من)بود چون (تو)امانش نمی داد

وچقدر(تو) (من)رابه انتظار می ایستاد.....

 

راستی (من)هیچ وقت نفهمید (تو) سرزمین دوراهی ها را به او نشان داد؟یا (من) به او؟

هر روز می گذشت........با بوی عطر و تعارف آدامس و

(من) منتظر یک اتفاق بود یک اتفاق از جنس همیشه از جنس فردا

 

و اتفاق همان بوی عطرو تعارف آدامس وصدای پای دوست بود.

اتفاق همان چادر حریر گل بنفش بود که سیاه شد

اتفاق همان پیتزای دونفره ودلستر با طعم اناری بود که لبخند

طعمش را دوچندان  کرده بود

اتفاق همان قدم زدن ها  حوالی  خانه دوست بود

اتفاق همان شب سرمه ای  در پلاک 56 بود وقتی 

((من)و(تو) کمی تنها شدند

شاید برای اولین بار شاید برای آخرین بار.

(تو) خواست دور شود.

 

(من)گفت:به انتظارت می نشینم همچو آب در آتش

 

(من)به انتظار ماند نه همچو آب در آتش.(تو)بعد از ماهها آمد با شاخه ای گل آمد. و حالا (من)

دور از( تو) کمی من تر شده بود

 

 چقدردستهای( تو)نجیب بودند بیهوده نمی چرخیدندو(من) این را بعدها فهمید که  دستهای

(تو)تنها ولی یک آغوش او را گرفته بودند

.

.

.

.

حالا دیگر( تو) نبود

گاهی رد پای دستهای (تو) در ذهن  (من)حس می شد

 

کاش راوی اینجای قصه حرفی برای گفتن داشت

 

(تو)رفت....

ولی این بار(من) به انتظار ننشست.

 

همیشه  اینجای قصه برای (من)تلخ است

فروید  خواست  (من) را تحلیل کند

گفت:خانم (من) خاطرات این بخش از زندگی تو آنقدرتلخ است که در ناهوشیارت سرکوب شده

وشاید روزی رفتارهای آشکار ت می شوندکه نمی دانی از کجا آب خورده اند

(من):شما چه می دانید؟من همیشه از نا آگاهم هم آگاهم.

فروید:تو اصلا فرامن قوی نداری کمی خودت را تنبیه کن این چه کاری بود که با (تو) کردی؟

چرا رویاهایت را نمی پذیری؟

چرا اینهمه منی ؟

چرا اینهمه خودت را  به واقعیت پناه داده ای؟

پس رویا هایت؟

شعر؟شاعر؟

(من):جناب فروید من واقعیتم نه رویا. شعر که واقعیت نبود.من واقعی هارو می خواستم..

 

(من)  من ماند و این قصه شاید اینجا تمام شد :

که دیگر آن چند شنبه ها گذشت

نوشته شده در سه شنبه هجدهم مرداد 1390ساعت 2:41 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

به تاریخ گره می زنم

آغوشت را

وقتی قفل خا نه ام نشد

 

 

خودآگاه چشم میبندم

صدای بوسه هایمان چند سیاره آن طرف تر را

به خلا می برد

یک شعر به استقبالمان می آید

و چند کلمه خوش تیپ را بدرقه دلتنگی هایمان می کند

موهایم در باد

مسیر آمدن تو را می رقصد

و بودنت آنقدر اینجاست

که نبودنت حاشیه همین متن می شود

دستهایت آنقدر مرا بالا میبرد

که هیچ آسمانی نخواهد برد

 

فرو می افتم از هر چه جاذبه

نیو تن لعنتی

 

درباز می شود

ناخودآگاه چشم باز می کنم

 

 

 

باز به تاریخ گره می زنم

آغوشت را

وقتی قفل خانه ام نشد...................

 

 

نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم مرداد 1390ساعت 1:17 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

وقتی نقاش  صدایت می شوم داوینچی شاعرم ودجار شیزوفرنی زودرسی که توهم دستهای تو ابادش می کند….

وصدای موهوم کسی ویرانه های این شهر را به ابادی ام می اورد…

زیر لرزه های شانه های نحیفم این جان من است که جان می دهد…. من می مانم و دلتنگی هایم که به وسعت دل کو چکم می ماند

 

چند روزی ست که دلتنگی های ادمی را باد هم نمی برد

 

حوالی دستهای تو می گردم......می چرخم...... گمم..پیدا کن مرا..مثل لذت کودکانه دیدن یک سکه کف خیابان.پیدا کن مرا به چشمهایت برقی می شوم وبه لبهایت هزار لبخند

 

پیدا کن مرا.....

 

وقتی نیستی....

 انعکاس ماه را کف دستهایم چه کسی می بیند؟؟؟

وقتی بد نامم به عبور از اتش.....

 

 

برای نفسهای ما  شعر جاریست

کلمه باقیست

 سنگهای دنیا به شعر بر نمی خورد

نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم مرداد 1390ساعت 1:31 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

....

با این فعل ها

اسم من در گوش تو

حرف اضافه می شود

نوشته شده در شنبه هشتم مرداد 1390ساعت 22:54 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

......

حرفهای گرمم را بپوش

سرد است

اینجا عاطفه نمی روید

جز            

با برف....

نوشته شده در شنبه یکم مرداد 1390ساعت 1:19 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

سهم من

سهم مرا دزدیدند

سهم مرا دزدیدند

حالا از بام جهان که بالا می روم

                              نمی روم

سهم من شمردن لبخند های تو بود

نوشته شده در شنبه یکم مرداد 1390ساعت 1:12 توسط حدیث نازاریان |

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

حتا بگذار آفتاب نیز برنیاید
به خاطر فردای ما اگر

بر ماش منتی ست,
چرا که عشق

خود فرداست
خود همیشه است